Wygrana z ZUS

Takie wygrane, jak ta, którą zaraz opiszę lubię najbardziej.

Sprawa znalazła swój szczęśliwy finał po ponad 3 latach od wydania decyzji.

Klientka trafiła do mnie kilka dni po tym, jak Sąd Okręgowy wydał wyrok oddalający jej odwołanie od decyzji ZUS. Kiedy przeczytałam protokoły rozraw, a następnie sporządzone przez sąd pisemne uzasadnienie wyroku to nie wiedziałam czy śmiać się, czy płakać… Oczywistym było, że składamy apelację, bo lista zarzutów do wyroku była spora….

Klientka przed założeniem działalności gospodarczej pracowała na umowę zlecenie. Pracując awansowała, aż w końcu pojawiła się propozycja kierowania zespołem osób, wiążąca się z dużą odpowiedzialnością oraz szeregiem nowych obowiązków. Strony umówiły się, że moja Klientka rozpocznie prowadzenie działalności i za wykonywane prace będzie wystawiać faktury. Wynagrodzenie co miesiąc było dużo wyższe, od dotychczasowego.

Ten fakt nie umknął ZUSowi, który argumentował, że przecież moja Klientka nigdy dotąd tyle nie zarabiała, więc teraz naciąga system na wypłatę wysokiego świadczenia. Argumentację tę poparł również sąd, który dal wiarę wszystkim świadkom, uznał ich zeznania za spójne i logiczne, uznał wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie, a następnie stwierdził, że co prawda praca była wykonywana, ale moja Klientka powinna ją dalej wykonywać jako zlecenie, nie zaś w ramach działalności gospodarczej. Stąd też odmówił prawa do ubezpieczenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.  Wychodzi więc na to, że zdaniem ZUS i Sądu jeżeli kiedykolwiek pracowało się na umowę zlecenia to dalej powinno się w tej formie pracować, oczywiście bez podwyżki, bo inaczej od razu „naciągamy system”.

Apelacja

Apelacja wpłynęła do Sądu Apelacyjnego w grudniu 2016 r. i została rozpatrzona przez sąd w tym miesiącu. Co ciekawe ZUS nie wniósł odpowiedzi na apelację.

Sąd II instancji w całości zmienił rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego uznając, że w spornym okresie działalność gospodarcza jak najbardziej była prowadzona, co oznacza, że moja Klientka była objęta ubezpieczeniem emerytalnym, rentowym, zdrowotnym i dobrowolnym chorobowym.

Tłem całej sprawy była kwestia wypłaty zasiłku macierzyńskiego , którego ZUS nie wypłacił. Teraz będzie musiał zmienić decyzję odmowną i wypłacić to świadczenie, choć zapewne jeszcze trochę to potrwa.

Jestem bardzo ciekawa, czy wypłaci świadczenie z odsetkami, czy bez.

Na końcu pojawia się pytanie – czy ta sprawa musiała tyle trwać. Być może, gdyby Klientka miała pełnomocnika już w I instancji nie trzeba  byłoby pisać apelacji, choć wtedy apelację od wyroku złożyłby pewnie ZUS. Najdłużej sprawa toczyła się przed Sądem Apelacyjnym, bo od wpływu apelacji do jej rozpatrzenia minęło 20 miesięcy…

Trwa to tyle przez braki kadrowe i często wakaty sędziowskie. A skargi na przewlwkłość może „nie opłaca” się wnosić.

W toruńskim wydaniu Gazety wyborczej można dziś przeczytać artykuł „Wyglądasz jak lesbijka”. Mobbing za 42 tys. zł. Wcześniej o sprawie pisały również Nowości.

Chodzi o sprawę urzędniczki z Golubia-Dobrzynia położonego niedaleko Torunia (miasto jest słynne z zamku krzyżackiego), która wytoczyła proces o mobbing w pracy.

Toruński sąd przyznał jej rację i uznał, że kobietę mobbingował burmistrz miasta m. in. przenosząc ją na stanowiska znacznie poniżej jej kwalifikacji zawodowych.

Wyrok ten to przykład, że czasami można się przeciwstawić szykanom w pracy i wygrać sprawę w sądzie. Niestety takich wygranych  procesów nadal jest niewiele.

Ta sprawa nie ma jeszcze swojego końca, bowiem wyrok nie jest prawomocny, a miasto już zapowiedziało wniesienie apelacji.

O całej sprawie można przeczytać TUTAJ.

 

Telewizja zaskakuje. W tym tygodniu widziałam dwa seriale, w których poruszono temat mobbingu i molestowania seksualnego w pracy.

Pola z serialu „Przepis na życie” miała problem z molestującym ją przełożonym, który oczywiście się świetnie bawił i w swoim zachowaniu nie widział nic zdrożnego. Do czasu, bowiem Pola powiadomiła o tym swojego szefa. Szef też człowiek i stwierdził, że nie będzie więcej tolerował wybryków Jeremiasza. Zamiast go zwolnić – przeniósł karnie do placówki w Białymstoku.

 Dzisiaj oczywiście oglądałam „Prawo Agaty”. Mecenas Przybysz prowadziła sprawę koleżanki, która odeszła z pracy bowiem nie mogła dłużej pracować w gazecie, że względu na mobbingującą ją szefową.

Główny szef oczywiście wszystkiego się wyparł, mimo że o zachowaniach mobbingującej szefowej wiedziała cała redakcja.

Sprawa miała również dobre zakończenie.

 Muszę przyznać, że historia koleżanki Agaty do czasu nie różniła się wiele od przypadków pracowników – ofiar mobbingu.

Trzeba bowiem wiedzieć, że to na pracowniku – ofierze mobbingu spoczywa ciężar udowodnienia, iż został on poddany mobbingowi.

To ofiara, jako powód w postępowaniu sądowym musi udowodnić swojemu pracodawcy, że była mobbingowana.

 Najłatwiej jest to wykazać poprzez zeznania świadków – o takich jest jednak ciężko. Mało kto chce bowiem zeznawać przeciwko swojemu pracodawcy.

Taka jest rzeczywistość, bo pracownicy boją się stracić pracę itp.

Poza tym mało kto wie, że oprócz pracodawcy to także pracownicy powinni sami przeciwdziałać mobbingowi w ich miejscu pracy:

„Pracownik ma nie tylko prawo, ale także obowiązek przeciwdziałania złu, które obserwuje na terenie zakładu pracy. Powinien jednak czynić to we właściwej drodze i we właściwej formie. Tylko taka krytyka – jeżeli merytorycznie okaże się uzasadniona – przynosi korzyści(…)”

Wyrok SN z dnia 29 stycznia 1975 r. (III PRN 69/74, OSNC 1975, nr 7-8, poz. 124)

Warto też wiedzieć, że odpowiedzialność za mobbing ponosi nie sprawca lecz zatrudniający taką osobę pracodawca.

Roszczenia z jakimi można wystąpić do sądu to:

1) roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę jeżeli mobbing wywołał u pracownika rozstrój zdrowia;

2) roszczenie o odszkodowanie w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, jeżeli mobbing stał się przyczyną rozwiązania umowy o pracę.

Decydując się na proces sądowy należy zatem pamiętać, że to my musimy udowodnić pracodawcy łamanie przepisów kodeksu pracy dotyczących mobbingu.

 

 

Definicja mobbingu została wprowadzona do kodeksu pracy w 2004 r. Zgodnie z nią

Mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. 

W przypadku gdy pracownik mobbingowany doznał rozstroju zdrowia będzie mógł on dochodzić od pracodawcy zadośćuczynienia. Podobnie będzie w przypadku, gdy pracownik z powodu mobbingu rozwiązał z pracodawcą umowę o pracę.

Na stronie Krajowego Stowarzyszenia Antymobbingowego można znależć przykłady, co należy zrobić jeżeli padło się ofiarą mobbingu.
Żeby zrozumieć czym mobbing naprawdę jest polecam lekturę tej strony.  Zamieszczono na niej 45 cech mobbingu opracowanych przez szwedzkiego psycholga Heinza Leymann’a .

Pamiętaj -przeciwdziałanie mobbingowi to podstawowy obowiązek pracodawcy.

 

Potrzebujesz porady? Zadzwoń!